Langs de oevers van de Elbe | Toonkunstkoor Bekker

Langs de oevers van de Elbe klinkt muziek die dicht bij mensen staat. Liederen over liefde, verlangen, twijfel en plezier – soms licht en dansend, soms verstild en nadenkend. Veel van deze muziek is geïnspireerd op volksliederen: melodieën die ooit op straat, in een herberg of thuis aan tafel werden gezongen. Muziek die van mond tot mond ging, van dorp tot dorp, en uiteindelijk ook de concertzaal bereikte.

We beginnen met de Slowaakse liederen van Béla Bartók. Bartók trok zelf naar het platteland  om dit soort melodieën te verzamelen. Hij hield van hun directheid: eerlijk, ritmisch en zonder opsmuk.

Daarna klinkt het Schicksalslied van Johannes Brahms, waarin een grote vraag doorklinkt: hoe verhouden wij ons tot het lot? Het stuk beweegt tussen serene rust en onrustige beweging, tussen hemel en aarde.

Vervolgens wordt de sfeer aardser in de Moravische liederen van Antonín Dvořák in een bewerking van Leoš Janáček. Hier horen we volksverhalen in muziek: speelse dialogen, kleine drama’s en momenten van humor en tederheid.

Tot slot de Liebeslieder Walzer van Johannes Brahms: een bijzonder vrolijk geheel. Korte walsen waarin koor en piano vierhandig met elkaar spelen – flirtend, elegant en soms een tikje weemoedig, precies zoals liefdesliedjes kunnen zijn. Miniaturen, maar vol karakter.

Misschien is dat wel de mooiste gedachte bij dit programma: muziek kan groot en indrukwekkend zijn – maar ze begint vaak gewoon bij een lied dat iemand zingt.